Op de poli Nucleaire geneeskunde onderzoeken we het functioneren van organen. Daarvoor gebruiken we een kleine hoeveelheid radioactieve stof. Sommige aandoeningen kunnen met radioactieve stoffen behandeld worden. Radioactief jodium zorgt er bijvoorbeeld voor dat de hormoonproductie van een te snel werkende schildklier afneemt.
Hoe werkt dat?
Radioactieve stoffen zijn makkelijk terug te vinden door de straling die ze uitzenden. Een naald in een hooiberg zou snel gevonden zijn als de naald radioactief was. Zo kunnen we ook organen in beeld brengen met een kleine hoeveelheid radioactieve stof. De radioactieve stof moet natuurlijk wel in het juiste orgaan terecht komen. Daarom wordt de radioactieve stof gekoppeld aan een stof die in het lichaam voorkomt. De schildklier neemt bijvoorbeeld jodium op. Bij een onderzoek naar de schildklier wordt de radioactieve stof gekoppeld aan jodium. Speciale camera’s maken opnamen van de radioactieve stoffen die in het lichaam zijn ingebracht, meestal per injectie of infuus.
Radioactief? Is dat niet gevaarlijk?
Een radioactieve stof in uw lichaam lijkt misschien eng maar dat is het niet. De radioactieve stoffen die gebruikt worden, blijven kort in uw lichaam. De mogelijke effecten van de onderzoeken zijn dus minimaal en te vergelijken met die van röntgenonderzoek. De gebruikte hoeveelheid radioactiviteit is zo klein dat er geen gevaar is voor u of uw kind of uw omgeving. Bent u zwanger of geeft u borstvoeding? Vertelt u dit dan bij het maken van de afspraak. Afhankelijk van de reden van de aanvraag wordt het onderzoek dan aangepast of uitgesteld. Het onderzoek is niet pijnlijk. Alleen de prik in een bloedvat voelt hetzelfde als een prik bij een bloedafname.
Wat wordt er onderzocht?
De radioactieve stof maakt stoornissen zichtbaar. Daardoor kunnen we bijvoorbeeld:
verandering zien in de werking van de schildklier of vergroting van de schildklier
onderscheid maken tussen de verschillende ziektes met Parkinson-achtige symptomen
de hoeveelheid kalk (calcium) in de kransslagaderen van het hart meten
nagaan of er sprake is van een stoornis in de doorbloeding van uw hartspier of uw longen
onderzoeken of er ergens in het lichaam een ontsteking zit
zien of de lymfebanen in de benen of armen goed doorgankelijk zijn
zien of er in de darmen een stukje maagslijmvlies (meckel divertikel) zit
de pompfunctie van uw hart meten
het skelet onderzoeken op afwijkingen in het botweefsel